Dag 2 Richting Swolgen en naar Venlo.
Vannacht zowaar 7 uurtjes geslapen in de tent. Wat een feest. Een paar keer wakker geweest maar zo weer ingeslapen. Vanochtend was het nog wat frisjes. Rond kwart voor zeven was ik toch echt wakker. Eventjes een rondje wc gedaan. Vervolgens gaan lezen. Mijn after wandel en slaap outfit voor mijn wandelspullen vervangen. De condensvorming even laten drogen, we willen echt geen natte tent meesjouwen. Inmiddels waren de beheerders ook wakker en moesten we de administratie even rondbreien. Ik werd gelukkig een beetje gematst. Dat is altijd fijn. Daarna de laatste druppels van het tentdoek geveegd, deze opgeborgen en tas ingepakt. Er zit een routine in! En gaan met die banaan. Wederom langs asperge velden en het bos weer in. Een flink stuk bos door geploeterd. Vrij snel de deet uit mijn tas getoverd om de insecten te weerstaan. Helaas voelde ik vrij snel vermoeide benen en pijnlijke plekken op mijn voet. Flink balen. Ik moet door een weide heen waar koeien en kalveren grazen. Natuurlijk liggen ze aan weerskanten van het pad. Ik begin te praten tegen de dames. Ze zijn niet onder de indruk. Maar na even kletsen en langzaam voorwaarts gaan komt er beweging in. Een paar wandelaars halen me in. Ze wijzen de weg met enkele woorden en zeggen verder niks. Ik merk dat ik toch een klein beetje jaloers ben op de vrije ruggen van deze mensen. De eerste kaart uitgelopen en bij een kasteeltje in Meerlo gaan zitten. Gelukkig zit er een camping op de route die ipv 28 km ver, op 19 km afstand zit. Ik zeg doen! Gebeld en gesproken. Er is nog plek. Jeuj! Voor een trekkerstentje is meestal wel plek ondanks de drukte in aantocht met lekker weer en Hemelvaart. Ik loop door maar Tienray, ook wel klein Lourdes genoemd. Dit plaatsje heeft pauselijke erkenning als bedevaartsoort gekregen. Ik besluit wederom te gaan zitten en te lunchen. Vanuit daar loop ik door naar Swolgen. Mijn voeten zijn iets bijgekomen. Ik kom langs het Schuitwater, een bosrijk gebied met veel water. Delen zijn moerassig en zijn er vlonder bruggen gebouwd. Het geheel doet een beetje magisch aan. Ik moet denken aan het moeras gebied uit lord of the rings, alleen dan met bomen. Ik lach in mezelf en wandel inmiddels weer wat mensen voorbij. Daarna steek ik over een asfaltweg wat betekend dat ik over de helft van de laatste kaart ben. Pffffoe, wat een dagje. De dag van de vermoeide voeten en pijnlijke blaren. Ik ga aan het eind van de etappe lekker even zitten op een onbemand rustpunt met een kop thee. Mijn voeten protesteren weer. Hoe grappig het is. Vorige week deden mijn voeten in verhouding met nu veel minder pijn. Hierna loop ik door naar de camping. Eenmaal aangekomen mag ik een plekje uitzoeken en staat de tent vlot op zijn plaats. Gelukkig zit er in de buurt een café om te eten. Ik trakteer mezelf op een lente menu en een radler. Wat is het leven toch goed! Eenmaal bij de tent mijn voeten nog even ingetaped. Hopelijk houdt dit goed morgen. Tijd om mijn laatste woorden neer te zetten en lekker te gaan slapen. Weltrusten Pieterpadders!
woensdag 24 mei 2017
Vervolg Pieterpad
Dag 5/6/7. Even rust gehouden. Mijn knie en enkels hebben zich kunnen herstellen. Net als mijn gemene blaar.
Vervolg..
Dag 1 Gennep - Vierlingsbeek - richting Swolgen. Vanochtend was het dan eindelijk weer zover. Mijn tas stond al 24u ingepakt maar wegens een vervelend vrouwelijk tafereel (lees bloedbad) heb ik deze 24 uur opgeschoven. En gelukkig maar! Vanochtend zat mijn zin er goed in. Ik liep een goede vriendin tegen het lijf die ik zelf niet had gezien als ze geen hoi kris had geroepen. Ik zat mijn mijn gedachten in de trein en op het pad. Eenmaal in Nijmegen aangekomen kon ik met de bus richting Venlo en stapte ik uit op de Stiemensweg. 2 km van mijn laatste punt af. Eenmaal weer op het bospad gekomen kon ik er weer tegen aan. Met het goede voornemen vandaag voldoende te drinken gezien de warmte. Plus mijn voornemen iets minder fris te drinken als ik even ga zitten. Geen gekke cravings naar cola onderweg. Dit is me redelijk gelukt. Mede doordat mijn waterflessen netjes leeg waren. Het slingerende pad door het bos zorgde voor mooie stukjes. Daarna de zwarte heide langs en langs het mooiste stukje van vandaag. Onderweg liep ik twee, wat oudere, dames tegen het lijf. Zussen die samen het pad lopen en soms hun eigen weg gaan. Gezellig een poos samen gewandeld.
Het Quin een prachtig gebied, het mooiste van deze route vandaag. Heide met water en boompjes en grote Schotse hooglanders met een jong. Een prachtig gezicht. Inmiddels was het ook aardig op temperatuur. Helaas was het beloofde theehuisje gesloten. Eerder op de route stond een mooie verwijzing met alle dagen open. Helaas, helaas. Vandaag gesloten. Een stukje verder wel een plekje gevonden om te zitten. Nog wat gebabbeld en een smoothie rijker verliet ik de dames. Mijn slaapplek was immers nog een goede 15 km verder. Met het veerbootje over de Maas. Om daarna langs de Maas mijn weg te vervolgen. In de Groeningsche bergen (stelt niet veel voor qua berg) liep ik langs een man die duidelijk vogels aan het spotten was. Hij verwees me naar een bankje op de heuvel, speciaal voor de pieterpadders. Eenmaal aangekomen even een broodje gegeten, aangezien ik nog niet degelijk geluncht had. Daar liep ik dezelfde meneer weer tegen het lijf. Een kort praatje over de natuur en vogels en we gingen ons eigen weg. Schijnbaar is dat plekje een plaats met enorm veel verschillende vogels. De kavels van weiland eronder worden ook niet gemaaid dus veel blijft er intact. Ik wandel na een klein stuk Vierlingsbeek binnen. Ik neem eindelijk mijn eerste cola, probeer het niet te snel te drinken. Hij smaakt goed. Ik loop door richting Holthees. Mijn eerste horeca gelegenheid is gesloten. Helaas kan ik daar geen hapje eten. Echter in Smakt is het Pelgrimshuis wel open en eet ik daar een vervroegd avondmaal, een carpaccio salade met broodje. Het smaakt goed in Smakt! Vervolgens loop ik een stuk langs het spoor om daarna landgoed Geijsteren in de gaan. Een mooi maar verraderlijk stukje. Vooral op de hei. Bijna misgelopen omdat ik het witte paaltje aan het zoeken was die uiteindelijk om een bosje heen bleek te staan. Uiteindelijk een lang zandpad richting de Rosmolen. Dit is alweer bijna het einde van mijn dag. Inmiddels is het 6 uur en ben ik er een beetje klaar mee. 27 km staan op de teller. Ik loop uiteindelijk een mooie camping op, na een stukje zoeken. Een natuurcamping. De plekken zijn goed onderhouden. Naam doet deze camping eer aan. Wat een gave plek. Beheerders zijn er echter nog niet dus ik besluit mijn tent neer te zetten en lekker te gaan douchen. Even later krijg ik een kop muntthee en een wijntje aangeboden. Wat een vriendelijke mensen toch. Na een praatje over de omgeving, bomen en vogels ga ik richting mijn tent. Ik ben moe. Het is inmiddels redelijk afgekoeld en hopelijk kan ik zo heerlijk slapen. Dag pieterpad, tot morgen maar weer.
Vervolg..
Dag 1 Gennep - Vierlingsbeek - richting Swolgen. Vanochtend was het dan eindelijk weer zover. Mijn tas stond al 24u ingepakt maar wegens een vervelend vrouwelijk tafereel (lees bloedbad) heb ik deze 24 uur opgeschoven. En gelukkig maar! Vanochtend zat mijn zin er goed in. Ik liep een goede vriendin tegen het lijf die ik zelf niet had gezien als ze geen hoi kris had geroepen. Ik zat mijn mijn gedachten in de trein en op het pad. Eenmaal in Nijmegen aangekomen kon ik met de bus richting Venlo en stapte ik uit op de Stiemensweg. 2 km van mijn laatste punt af. Eenmaal weer op het bospad gekomen kon ik er weer tegen aan. Met het goede voornemen vandaag voldoende te drinken gezien de warmte. Plus mijn voornemen iets minder fris te drinken als ik even ga zitten. Geen gekke cravings naar cola onderweg. Dit is me redelijk gelukt. Mede doordat mijn waterflessen netjes leeg waren. Het slingerende pad door het bos zorgde voor mooie stukjes. Daarna de zwarte heide langs en langs het mooiste stukje van vandaag. Onderweg liep ik twee, wat oudere, dames tegen het lijf. Zussen die samen het pad lopen en soms hun eigen weg gaan. Gezellig een poos samen gewandeld.
Het Quin een prachtig gebied, het mooiste van deze route vandaag. Heide met water en boompjes en grote Schotse hooglanders met een jong. Een prachtig gezicht. Inmiddels was het ook aardig op temperatuur. Helaas was het beloofde theehuisje gesloten. Eerder op de route stond een mooie verwijzing met alle dagen open. Helaas, helaas. Vandaag gesloten. Een stukje verder wel een plekje gevonden om te zitten. Nog wat gebabbeld en een smoothie rijker verliet ik de dames. Mijn slaapplek was immers nog een goede 15 km verder. Met het veerbootje over de Maas. Om daarna langs de Maas mijn weg te vervolgen. In de Groeningsche bergen (stelt niet veel voor qua berg) liep ik langs een man die duidelijk vogels aan het spotten was. Hij verwees me naar een bankje op de heuvel, speciaal voor de pieterpadders. Eenmaal aangekomen even een broodje gegeten, aangezien ik nog niet degelijk geluncht had. Daar liep ik dezelfde meneer weer tegen het lijf. Een kort praatje over de natuur en vogels en we gingen ons eigen weg. Schijnbaar is dat plekje een plaats met enorm veel verschillende vogels. De kavels van weiland eronder worden ook niet gemaaid dus veel blijft er intact. Ik wandel na een klein stuk Vierlingsbeek binnen. Ik neem eindelijk mijn eerste cola, probeer het niet te snel te drinken. Hij smaakt goed. Ik loop door richting Holthees. Mijn eerste horeca gelegenheid is gesloten. Helaas kan ik daar geen hapje eten. Echter in Smakt is het Pelgrimshuis wel open en eet ik daar een vervroegd avondmaal, een carpaccio salade met broodje. Het smaakt goed in Smakt! Vervolgens loop ik een stuk langs het spoor om daarna landgoed Geijsteren in de gaan. Een mooi maar verraderlijk stukje. Vooral op de hei. Bijna misgelopen omdat ik het witte paaltje aan het zoeken was die uiteindelijk om een bosje heen bleek te staan. Uiteindelijk een lang zandpad richting de Rosmolen. Dit is alweer bijna het einde van mijn dag. Inmiddels is het 6 uur en ben ik er een beetje klaar mee. 27 km staan op de teller. Ik loop uiteindelijk een mooie camping op, na een stukje zoeken. Een natuurcamping. De plekken zijn goed onderhouden. Naam doet deze camping eer aan. Wat een gave plek. Beheerders zijn er echter nog niet dus ik besluit mijn tent neer te zetten en lekker te gaan douchen. Even later krijg ik een kop muntthee en een wijntje aangeboden. Wat een vriendelijke mensen toch. Na een praatje over de omgeving, bomen en vogels ga ik richting mijn tent. Ik ben moe. Het is inmiddels redelijk afgekoeld en hopelijk kan ik zo heerlijk slapen. Dag pieterpad, tot morgen maar weer.
maandag 22 mei 2017
Dag 4 Duivelsberg - Groesbeek - Gennep
Dag 4 Richting Groesbeek - Gennep en stukje verder.
Vanochtend ging al vroeg mijn wekker. Niet mijn telefoon maar een natuurlijke wekker genaamd mr de Haan. Die om te aantal minuten een (mislukte) poging deed om te kraaien. Schijnbaar zit er ook een kraai die aanklopt maar die heb ik niet gehoord. Na een lekker ontbijt kon ik de boerderij achter mij laten. Terug het Pieterpad op. Het was frisjes en bewolkt maar met kleine momenten eventjes de zon. Stijgen en dalen om uiteindelijk bijna in Groesbeek te komen. Prachtige paadjes in een weiland. Uiteindelijk weerstaan mijn schoenen prima een fikse regenbui maar een uur door hoog gras banjeren en ze laten toch een beetje door. Jammer! Toch eens tijd voor nieuwe schoenen. Ik ga weer vrolijk verder. Door Groesbeek lopend krijg ik her en der wat vage gezichten. Meestal beginnen mensen een gesprekje. Zo nu ook. En wat blijkt de meeste kennen het Pieterpad wel degelijk en kunnen ook wel mensen noemen die de route gewandeld of gefietst hebben. In het centrum drink ik even wat en wandel ik verder richting sint jansberg. Eerst door een stuk vlak bos. Aan de rand loop ik langs een veld met asperges. Jammie! Niks meegenomen vanaf het veld. Zijn weer extra grammen en ik voel mijn rugzak al voldoende. Mijn stemming is goed. Helaas wordt dat op de jansberg toch anders. Na wat stijgen en dalen voel ik mijn enkels en knie. Ik wil zo goed mogelijk blijven lopen maar met het steigen en dalen en natte ondergrond zorgen er voor dat het niet helemaal lekker gaat. De omgeving is prachtig en ik sta regelmatig stil om rond te kijken. Door de regen ruik je het bos steeds meer. Heerlijk! Die geur doet me echt aan vroeger denken. Ik probeer de pijn te negeren. De route staat op sommige punten minder duidelijk aan gegeven dus moet ik wel een beetje opletten welke kant ik op loop. Ik wandel door en uiteindelijk beland ik bij een weg restaurant en nuttig ik een kommetje aspergesoep. Inmiddels zijn mijn enkels en knie toch wel een beetje boos op me. Ze protesteren er op los. Ik probeer het tempo er toch een beetje in te houden en wandel door Milsbeek. De route is mooi. Inmiddels regent het wat harder. De bui blijft aanhouden. Twee wat oudere dames lopen langs en beginnen een praatje. Zij lopen hem andersom en overnachten in b en btjes. Ze lopen elke keer 2 dagen. Ik geef ze de tip van mijn vorige slaapplek (even aanwijzen op kaartje) en we gaan weer onze eigen pad op. Eigenlijk begint iedereen als eerst met de vraag of ik het pieterpad loop. Daarna komt de opmerking over mijn rugzak. Ik loop gelukkig nog een klein theehuisje tegen het lijf. Vijf minuten ervoor begon mijn buik pijn te doen, mijn reddende engel was toch echt het mini theehuisje met wc. Ik drink nog een watertje en loop door. Eenmaal aangekomen in Gennep moet ik goed kijken naar de Wit/rode markering. En voor mijn gevoel eindeloos stuk gelopen langs de Niers. Gelukkig mag ik daarna het bos weer in. Het regent nog steeds een beetje. Ik heb inmiddels nog maar een klein half uurtje voordat ik verwacht wordt op de Stiemensweg. Na heel wat slingerende bospaadjes sta ik dan gelukkig aan de weg. Eenmaal op de asfaltweg komt mijn vriendin precies dat moment aangereden. Timing! Ik kan mijn tas droppen en gelukkig weer even zitten. Vannacht slaap ik bij haar, ze woont niet zo heel ver van Gennep. Ik begin me langzaamaan wel te beseffen dat mijn knie en enkels dit niet zo ver gaan trekken. Ga ik door met de kans op blessures? De campings aankomende route zijn niet heel ideaal. Of ga ik rustdagen plannen en wandel ik daarna nog een aantal dagen verder? Eenmaal thuis bij mijn vriendin kan ik genieten van een bad en eten we daarna samen pizza en kijken we een film. Tussendoor leer ik haar poezels kennen. De ochtend erop dropt ze mij op Nijmegen station en begint mijn weg naar huis. Hopelijk kan ik over een paar dagen weer op pad. Voor nu heb ik er toch een beetje vrede mee.
Vanochtend ging al vroeg mijn wekker. Niet mijn telefoon maar een natuurlijke wekker genaamd mr de Haan. Die om te aantal minuten een (mislukte) poging deed om te kraaien. Schijnbaar zit er ook een kraai die aanklopt maar die heb ik niet gehoord. Na een lekker ontbijt kon ik de boerderij achter mij laten. Terug het Pieterpad op. Het was frisjes en bewolkt maar met kleine momenten eventjes de zon. Stijgen en dalen om uiteindelijk bijna in Groesbeek te komen. Prachtige paadjes in een weiland. Uiteindelijk weerstaan mijn schoenen prima een fikse regenbui maar een uur door hoog gras banjeren en ze laten toch een beetje door. Jammer! Toch eens tijd voor nieuwe schoenen. Ik ga weer vrolijk verder. Door Groesbeek lopend krijg ik her en der wat vage gezichten. Meestal beginnen mensen een gesprekje. Zo nu ook. En wat blijkt de meeste kennen het Pieterpad wel degelijk en kunnen ook wel mensen noemen die de route gewandeld of gefietst hebben. In het centrum drink ik even wat en wandel ik verder richting sint jansberg. Eerst door een stuk vlak bos. Aan de rand loop ik langs een veld met asperges. Jammie! Niks meegenomen vanaf het veld. Zijn weer extra grammen en ik voel mijn rugzak al voldoende. Mijn stemming is goed. Helaas wordt dat op de jansberg toch anders. Na wat stijgen en dalen voel ik mijn enkels en knie. Ik wil zo goed mogelijk blijven lopen maar met het steigen en dalen en natte ondergrond zorgen er voor dat het niet helemaal lekker gaat. De omgeving is prachtig en ik sta regelmatig stil om rond te kijken. Door de regen ruik je het bos steeds meer. Heerlijk! Die geur doet me echt aan vroeger denken. Ik probeer de pijn te negeren. De route staat op sommige punten minder duidelijk aan gegeven dus moet ik wel een beetje opletten welke kant ik op loop. Ik wandel door en uiteindelijk beland ik bij een weg restaurant en nuttig ik een kommetje aspergesoep. Inmiddels zijn mijn enkels en knie toch wel een beetje boos op me. Ze protesteren er op los. Ik probeer het tempo er toch een beetje in te houden en wandel door Milsbeek. De route is mooi. Inmiddels regent het wat harder. De bui blijft aanhouden. Twee wat oudere dames lopen langs en beginnen een praatje. Zij lopen hem andersom en overnachten in b en btjes. Ze lopen elke keer 2 dagen. Ik geef ze de tip van mijn vorige slaapplek (even aanwijzen op kaartje) en we gaan weer onze eigen pad op. Eigenlijk begint iedereen als eerst met de vraag of ik het pieterpad loop. Daarna komt de opmerking over mijn rugzak. Ik loop gelukkig nog een klein theehuisje tegen het lijf. Vijf minuten ervoor begon mijn buik pijn te doen, mijn reddende engel was toch echt het mini theehuisje met wc. Ik drink nog een watertje en loop door. Eenmaal aangekomen in Gennep moet ik goed kijken naar de Wit/rode markering. En voor mijn gevoel eindeloos stuk gelopen langs de Niers. Gelukkig mag ik daarna het bos weer in. Het regent nog steeds een beetje. Ik heb inmiddels nog maar een klein half uurtje voordat ik verwacht wordt op de Stiemensweg. Na heel wat slingerende bospaadjes sta ik dan gelukkig aan de weg. Eenmaal op de asfaltweg komt mijn vriendin precies dat moment aangereden. Timing! Ik kan mijn tas droppen en gelukkig weer even zitten. Vannacht slaap ik bij haar, ze woont niet zo heel ver van Gennep. Ik begin me langzaamaan wel te beseffen dat mijn knie en enkels dit niet zo ver gaan trekken. Ga ik door met de kans op blessures? De campings aankomende route zijn niet heel ideaal. Of ga ik rustdagen plannen en wandel ik daarna nog een aantal dagen verder? Eenmaal thuis bij mijn vriendin kan ik genieten van een bad en eten we daarna samen pizza en kijken we een film. Tussendoor leer ik haar poezels kennen. De ochtend erop dropt ze mij op Nijmegen station en begint mijn weg naar huis. Hopelijk kan ik over een paar dagen weer op pad. Voor nu heb ik er toch een beetje vrede mee.
donderdag 18 mei 2017
Dag 3 Hoch Elten naar Duivelsberg
Dag 3- Hoch Elten naar de Duivelsberg (en een stukje verder).
Mijn dag begon helaas minder goed. Voordat ik klaar was begon het te regenen. Ik besloot daarom eerst maar te ontbijten, met de hoop dat het minder zou worden. Helaas 1,5 uur duurde de bui. Heel kort was het gestopt waardoor ik gauw de tent kon afbreken en in het sanitair gebouw kon afdrogen. Althans voor zover mogelijk. Mijn binnentent was droog dus deze apart verpakt. Het regent buiten nog steeds. Ondanks dat ga ik met goede moed op stap. Na ruim een uur in de regen te hebben gelopen constateer ik dat mijn regenjas niet meer waterdicht is. En voel ik mijn schoen nou ook door lekken. Dat laatste gelukkig niet. Het blijft regenen en ik loop vooral over asfalt heen. Ik begin het zat te worden, de moed zinkt me in de schoenen. Een buitje regen is niet erg maar er lijkt geen eind aan te komen. Ik word ondanks mijn inspanning langzaam kouder. Door Spijk wandel ik heen. Richting Tolkamer. Allebei de stukken langs de weg en langs veel verkeer. Ik moet opletten om opzij te stappen. Ik vind het maar niks. Een lange weg, dood saaie weg. Asfalt asfalt en asfalt. In Tolkamer loop ik langs de kade en ga ik bij een boot een hapje eten. Ik moet even wennen aan het heen en weer gaan van de boot. Ondertussen app ik met mijn vriendin. Heel hartverwarmend wil ze mij poncho's komen brengen om toch door te kunnen lopen. Iets meer dan een half uur later is ze er. Inmiddels is het eindelijk droog. Ik skip de volgende kaartjes en ze brengt me tot aan Leuth. Een kleine 10 km volgens de route geskipd. Ondanks dat nog steeds rond de 20 km gelopen in totaal Vandaag. En niets om te treuren want onze mini roadtrip liet ons heel wat stukjes zien. De route langs Spijk, Tolkamer enz had me gestolen kunnen worden. Dit is de minst mooie route geweest. Mijn voetjes zijn inmiddels weer uitgerust, ik ben weer voorbereid voor regen. Ik zeg mijn vriendin gedag en vervolg mijn weg naar Zyfflich. Mijn stemming is omgeslagen. Wat ben ik toch een geluksvogel, met mijn vriendin. In zyfflich aangekomen ga ik even zitten en bel ik mijn volgende adres. Ik eindig met een B en Btje na de duivelsberg. Ik ben wederom welkom. Ik loop verder richting de duivelsberg. Als ik, schijnbaar twijfelend sta te kijken, stuurt een boer me in de goede richting. De omgeving veranderd, bosrijk en waterrijk. Ik voel me weer thuis. Ik krijg een paar mooie plekken te zien en wandel verder. Na een behoorlijke klim kom ik bovenaan bij het pannenkoekenrestaurant. Dat is de tweede keer dat ik die tref op een berg. Hier had ik afgesproken met een andere vriendin. Die heel lief een regenjas mee brengt. Het lijkt wel vriendinnendag. Na wederom een pannenkoek en als toetje een heerlijk ijsje met stoofperen nemen we afscheid en vervolg ik het laatste stuk van mijn route. Ik eindig bij voermansdoal. Weer slaat de twijfel toe. Ik weet niet helemaal zeker of de route klopt, richting de b en b. En ik heb geen zin om een stuk om te lopen. Mijn telefoon vindt inmiddels weer dat ik in Duitsland ben dus geen verbinding. Ik gok het er op en kom inderdaad op het goede pad uit. Eventjes zitten om te genieten van de vogeltjes. Een luid orkest is bezig. Met af en toe een bijtje die zich ook laat horen. Daarna loop ik de weg in naar de boerderij. Ik ben verbaasd als ik zie hoe mijn optrekje eruit ziet. Een geheel appartement met tv, internet, bank en zelfs een gaskachel. Wat een mooie plek! Dit had ik niet verwacht. En al helemaal niet voor die prijs. Al gauw gaan mijn beentjes omhoog. Nog heel eventjes genieten van een film en een glaasje ranja. Dan is het weer tijd voor mijn bed. Morgen vervolg ik mijn pad naar Groesbeek en Gennep.
Mijn dag begon helaas minder goed. Voordat ik klaar was begon het te regenen. Ik besloot daarom eerst maar te ontbijten, met de hoop dat het minder zou worden. Helaas 1,5 uur duurde de bui. Heel kort was het gestopt waardoor ik gauw de tent kon afbreken en in het sanitair gebouw kon afdrogen. Althans voor zover mogelijk. Mijn binnentent was droog dus deze apart verpakt. Het regent buiten nog steeds. Ondanks dat ga ik met goede moed op stap. Na ruim een uur in de regen te hebben gelopen constateer ik dat mijn regenjas niet meer waterdicht is. En voel ik mijn schoen nou ook door lekken. Dat laatste gelukkig niet. Het blijft regenen en ik loop vooral over asfalt heen. Ik begin het zat te worden, de moed zinkt me in de schoenen. Een buitje regen is niet erg maar er lijkt geen eind aan te komen. Ik word ondanks mijn inspanning langzaam kouder. Door Spijk wandel ik heen. Richting Tolkamer. Allebei de stukken langs de weg en langs veel verkeer. Ik moet opletten om opzij te stappen. Ik vind het maar niks. Een lange weg, dood saaie weg. Asfalt asfalt en asfalt. In Tolkamer loop ik langs de kade en ga ik bij een boot een hapje eten. Ik moet even wennen aan het heen en weer gaan van de boot. Ondertussen app ik met mijn vriendin. Heel hartverwarmend wil ze mij poncho's komen brengen om toch door te kunnen lopen. Iets meer dan een half uur later is ze er. Inmiddels is het eindelijk droog. Ik skip de volgende kaartjes en ze brengt me tot aan Leuth. Een kleine 10 km volgens de route geskipd. Ondanks dat nog steeds rond de 20 km gelopen in totaal Vandaag. En niets om te treuren want onze mini roadtrip liet ons heel wat stukjes zien. De route langs Spijk, Tolkamer enz had me gestolen kunnen worden. Dit is de minst mooie route geweest. Mijn voetjes zijn inmiddels weer uitgerust, ik ben weer voorbereid voor regen. Ik zeg mijn vriendin gedag en vervolg mijn weg naar Zyfflich. Mijn stemming is omgeslagen. Wat ben ik toch een geluksvogel, met mijn vriendin. In zyfflich aangekomen ga ik even zitten en bel ik mijn volgende adres. Ik eindig met een B en Btje na de duivelsberg. Ik ben wederom welkom. Ik loop verder richting de duivelsberg. Als ik, schijnbaar twijfelend sta te kijken, stuurt een boer me in de goede richting. De omgeving veranderd, bosrijk en waterrijk. Ik voel me weer thuis. Ik krijg een paar mooie plekken te zien en wandel verder. Na een behoorlijke klim kom ik bovenaan bij het pannenkoekenrestaurant. Dat is de tweede keer dat ik die tref op een berg. Hier had ik afgesproken met een andere vriendin. Die heel lief een regenjas mee brengt. Het lijkt wel vriendinnendag. Na wederom een pannenkoek en als toetje een heerlijk ijsje met stoofperen nemen we afscheid en vervolg ik het laatste stuk van mijn route. Ik eindig bij voermansdoal. Weer slaat de twijfel toe. Ik weet niet helemaal zeker of de route klopt, richting de b en b. En ik heb geen zin om een stuk om te lopen. Mijn telefoon vindt inmiddels weer dat ik in Duitsland ben dus geen verbinding. Ik gok het er op en kom inderdaad op het goede pad uit. Eventjes zitten om te genieten van de vogeltjes. Een luid orkest is bezig. Met af en toe een bijtje die zich ook laat horen. Daarna loop ik de weg in naar de boerderij. Ik ben verbaasd als ik zie hoe mijn optrekje eruit ziet. Een geheel appartement met tv, internet, bank en zelfs een gaskachel. Wat een mooie plek! Dit had ik niet verwacht. En al helemaal niet voor die prijs. Al gauw gaan mijn beentjes omhoog. Nog heel eventjes genieten van een film en een glaasje ranja. Dan is het weer tijd voor mijn bed. Morgen vervolg ik mijn pad naar Groesbeek en Gennep.
Dag 2 Ijzervoorde - Braamt - Hoch Elten
Dag 2 Ijzervoorde - Braamt - Hoch Elten (richting Millingen).
Na een nachtje heerlijk slapen in een caravan (lees een mini caravan) stond ik fris en fruitig op. In het zonnetje kunnen ontbijten. Broodjes smeerkaas met walnoot. Wat wil een mens nog meer. Nog een paar vriendelijke woorden van de eigenaar gehad. En weer op pad. Dit maal het mooie groene stuk rondom de Slangenburg. Vervolgens een pad langs een snelweg gelopen. Razende auto's zijn toch niet mijn ding. Een tunneltje onder de snelweg door. Tegen de muur zaten twee interessante kruipseltjes (zie de foto's). De eerste horeca gelegenheid was helaas gesloten, maar hun stoeltjes waren prima vertoeven. Een groot stuk asfalt lopen. Niet mijn ding, ook iets waar ik inmiddels achter ben. De zon is fel maar de wind maakt het enigzins draagbaar. Onderweg kom ik een tweetal dames tegen die in tegengestelde richting lopen. Ze hebben het over een onbemand rustpunt, in een schuurtje. Wat zich even verderop bevind. Ik maak er graag gebruik van. Heel ouderwets ogend plekje. Elke keer als ik dit zie ben ik blij dat er mensen bestaan die van eerlijkheid uit durven gaan. Wat eten en drinken en een bakje met wisselgeld. In de schaduw nuttig ik een glaasje vlierbessen ranja. Voor thee of koffie is het me te warm. De ezeltjes staan me aan te staren. Na wat rust ga ik weer op weg. In Braamt aangekomen ga ik nog even rusten. De hitte is inmiddels heftig. Dan begint het echte werk. Als ik Braamt achter me laat komt er weer bos in het zicht en heuvels. Ik heb de wind van de open vlakte achter me gelaten. Inmiddels is het drukkend warm in het bos wat voor een behoorlijke inspanning zorgt. Mijn flesje water is gauw leeg. Mijn andere flesje is ook al halverwege, wat me doet herinneren dat ik deze niet heb bijgevuld. Niet zo handig. Ik loop richting Hulzenberg. De omgeving is mooi, het groen van de bomen maar ook de vochtige lucht van de lente. Bovenop de Hulzenberg staat een uitzichttoren maar ik heb de puf niet om deze te beklimmen. Door richting Elten. Ik steek al wandelend de grens over met Duitsland en beklim de eltenerberg. Bovenaan wacht een lekkere pannenkoek op mij. En twee welverdiende colaatjes. Inmiddels heb ik na redelijk wat telefoontjes mijn camping te pakken gekregen. Met mijn wat moeilijke Duits en aan de andere kant moeilijker Nederlands komen we er toch uit. Ik ben welkom. Vanuit pannenkoekenhuis moet ik toch even zoeken naar welke weg ik nou moet pakken. Ik krijg hulp van een meneer die me vriendelijk de richting op wijst. Na een behoorlijke daling kom ik bij de wildweg. Niet de camping die ik had gebeld, deze kreeg ik niet te pakken. Een stukje omlopen en ik eindig op de camping die ik had gesproken. Ik krijg een plekje op het trekkersveld en zet mijn tentje op. In een keer staat hij goed en ik zorg dat mijn matje en slaapzak klaar liggen. Daarna met mijn douche spullen paraat duik ik onder een lekkere douche. Wat kan dat goed doen. Vervolgens moet ik helaas opnieuw mijn compeed pleister verwijderen. Hij zit aan de zijkant zo los dat ik een nieuwe moet plakken. In de middag was ik een beetje eigenwijs en had ik al lopen peuteren. Stom, want ik weet dat je dat niet moet doen. Soms luister ik niet naar mijzelf. Dus smiddags al eventjes extra pijn gehad. De tweede keer ging het beter. Blaar was open en dus even leeg gedrukt. En daarna even laten drogen. Tot 21:45u lekker buiten gezeten. Het was heerlijk om zo na te genieten. Gewoon gezeten, geluisterd en om me heen gekeken. De eerste nacht in de tent was minder. Meestal is mijn eerste nacht slecht. Ik blijf alert. Achter mij stonden paarden in de stal en eentje maakte regelmatig herrie. Ik kon mijn plekje niet vinden en dat zorgde voor 4 uur slaap bij elkaar gesprokkeld. Na een toilet bezoekje (moest echt mijn hiervoor tent uit:-( ) rond 4 uur nog een half uurtje buiten gezeten. Het was heerlijk. Zo eindigde mijn tweede dag.
Na een nachtje heerlijk slapen in een caravan (lees een mini caravan) stond ik fris en fruitig op. In het zonnetje kunnen ontbijten. Broodjes smeerkaas met walnoot. Wat wil een mens nog meer. Nog een paar vriendelijke woorden van de eigenaar gehad. En weer op pad. Dit maal het mooie groene stuk rondom de Slangenburg. Vervolgens een pad langs een snelweg gelopen. Razende auto's zijn toch niet mijn ding. Een tunneltje onder de snelweg door. Tegen de muur zaten twee interessante kruipseltjes (zie de foto's). De eerste horeca gelegenheid was helaas gesloten, maar hun stoeltjes waren prima vertoeven. Een groot stuk asfalt lopen. Niet mijn ding, ook iets waar ik inmiddels achter ben. De zon is fel maar de wind maakt het enigzins draagbaar. Onderweg kom ik een tweetal dames tegen die in tegengestelde richting lopen. Ze hebben het over een onbemand rustpunt, in een schuurtje. Wat zich even verderop bevind. Ik maak er graag gebruik van. Heel ouderwets ogend plekje. Elke keer als ik dit zie ben ik blij dat er mensen bestaan die van eerlijkheid uit durven gaan. Wat eten en drinken en een bakje met wisselgeld. In de schaduw nuttig ik een glaasje vlierbessen ranja. Voor thee of koffie is het me te warm. De ezeltjes staan me aan te staren. Na wat rust ga ik weer op weg. In Braamt aangekomen ga ik nog even rusten. De hitte is inmiddels heftig. Dan begint het echte werk. Als ik Braamt achter me laat komt er weer bos in het zicht en heuvels. Ik heb de wind van de open vlakte achter me gelaten. Inmiddels is het drukkend warm in het bos wat voor een behoorlijke inspanning zorgt. Mijn flesje water is gauw leeg. Mijn andere flesje is ook al halverwege, wat me doet herinneren dat ik deze niet heb bijgevuld. Niet zo handig. Ik loop richting Hulzenberg. De omgeving is mooi, het groen van de bomen maar ook de vochtige lucht van de lente. Bovenop de Hulzenberg staat een uitzichttoren maar ik heb de puf niet om deze te beklimmen. Door richting Elten. Ik steek al wandelend de grens over met Duitsland en beklim de eltenerberg. Bovenaan wacht een lekkere pannenkoek op mij. En twee welverdiende colaatjes. Inmiddels heb ik na redelijk wat telefoontjes mijn camping te pakken gekregen. Met mijn wat moeilijke Duits en aan de andere kant moeilijker Nederlands komen we er toch uit. Ik ben welkom. Vanuit pannenkoekenhuis moet ik toch even zoeken naar welke weg ik nou moet pakken. Ik krijg hulp van een meneer die me vriendelijk de richting op wijst. Na een behoorlijke daling kom ik bij de wildweg. Niet de camping die ik had gebeld, deze kreeg ik niet te pakken. Een stukje omlopen en ik eindig op de camping die ik had gesproken. Ik krijg een plekje op het trekkersveld en zet mijn tentje op. In een keer staat hij goed en ik zorg dat mijn matje en slaapzak klaar liggen. Daarna met mijn douche spullen paraat duik ik onder een lekkere douche. Wat kan dat goed doen. Vervolgens moet ik helaas opnieuw mijn compeed pleister verwijderen. Hij zit aan de zijkant zo los dat ik een nieuwe moet plakken. In de middag was ik een beetje eigenwijs en had ik al lopen peuteren. Stom, want ik weet dat je dat niet moet doen. Soms luister ik niet naar mijzelf. Dus smiddags al eventjes extra pijn gehad. De tweede keer ging het beter. Blaar was open en dus even leeg gedrukt. En daarna even laten drogen. Tot 21:45u lekker buiten gezeten. Het was heerlijk om zo na te genieten. Gewoon gezeten, geluisterd en om me heen gekeken. De eerste nacht in de tent was minder. Meestal is mijn eerste nacht slecht. Ik blijf alert. Achter mij stonden paarden in de stal en eentje maakte regelmatig herrie. Ik kon mijn plekje niet vinden en dat zorgde voor 4 uur slaap bij elkaar gesprokkeld. Na een toilet bezoekje (moest echt mijn hiervoor tent uit:-( ) rond 4 uur nog een half uurtje buiten gezeten. Het was heerlijk. Zo eindigde mijn tweede dag.
dinsdag 16 mei 2017
Pieterpad 2017- Dag 1
Vorden- Zelhem- Ijzervoorde.
Mijn dag begon iets later dan gepland. Met de trein naar Vorden. Ik was even vergeten dat het echt niet ver is vanaf Arnhem. Om 11:45 kon ik van start. Rugzak voelt goed. Voeten voelen goed. Geen last van mijn knie. Zonnebrand en insectenspray paraat (ze vinden mij schijnbaar heel lekker). Uit de trein stappen nog een paar heren die ook gaan wandelen. Na een kort praatje scheiden onze wegen. Zij gaan eerst nog even lunchen. Ik wandel door. Sta even stil bij het monument Toos en Bertje. Voetstappen die verzonken zijn in het pad. Deze dames zijn de bedenksters van het pieterpad. Hoe mooi is dat! Het bos is steeds groener aan het worden en deze groene zee van bladeren is overal aanwezig. Ik let vooral op de bladeren en het lichtval. Kijk ik omhoog zie ik de nerven en details door het licht. Van de zijkant zien ze er juist donkerder uit, vaster en zie je de glans van het licht. Na een uurtje wandelen moet ik mezelf aanzetten om even te gaan zitten en eventjes wat te eten en te drinken. Ik wandel meestal in zo goed als een stuk door, maar ik wil langer kunnen wandelen dus heeft mijn lichaam ook wat rust nodig. Het is vrij benauwd en warm. Vooral in het bos. Spoedig vervolg ik mijn pad. Ik loop langs een gedenksteen, op de kapellebult. Hier stond de Lindese kapel. Nu een steen met een tekst (zie de foto's). Ik loop door mooie stukken bos. Ondertussen kom ik een man tegen die een week geleden in pieterburen is gestart. We maken een praatje. Zijn camping is dichtbij en we nemen afscheid. Misschien komen we elkaar nog wel tegen. Misschien ook niet. De laatste 2,8 km voor Zelhem lijken eeuwig te duren. Ik neem me voor om in Zelhem om een salade te halen. De terrasjes zien er heel uitnodigend uit. Ik ga overstag, mede omdat ik ook echt heel nodig moet plassen. Ik trakteer mezelf op een radlertje en een soepje om daarna mijn weg weer te vervolgen. Eenmaal aangekomen bij camping " de Slangenburg " maak ik kennis met een vriendelijke man, de eigenaar. Hij is spraakzaam en heeft een kleine camping. Speciaal op die camping staat een caravan, een kleintje, voor pieterpadders (of andere wandelaars en fietsers). Je kunt deze een nachtje huren. Daar maak ik heel graag gebruik van. Toch wel een beetje jeugdsentiment, dat kamperen in een caravan. Tussendoor komt er nog een man met hond langs lopen, ook hier weer een praatje mee gemaakt. Iedereen is het erover eens. Pieterpad is een mooi pad. Een warme douche, een lekkere salade en een blikje fris en mijn avond is goed. Mijn oude vriend, blaar op mijn rechtervoet, is ook weer aanwezig. Net als de vorige ronde met bepakking. Morgen weer een nieuwe dag. Op naar mijn overnachting in Duitsland. Etappe Zelhem Braamt en een deel Braamt Millingen aan de rijn. Nu eerst nog een boekje lezen en dan op naar dromenland.
Weltrusten Pieterpadders...
Mijn dag begon iets later dan gepland. Met de trein naar Vorden. Ik was even vergeten dat het echt niet ver is vanaf Arnhem. Om 11:45 kon ik van start. Rugzak voelt goed. Voeten voelen goed. Geen last van mijn knie. Zonnebrand en insectenspray paraat (ze vinden mij schijnbaar heel lekker). Uit de trein stappen nog een paar heren die ook gaan wandelen. Na een kort praatje scheiden onze wegen. Zij gaan eerst nog even lunchen. Ik wandel door. Sta even stil bij het monument Toos en Bertje. Voetstappen die verzonken zijn in het pad. Deze dames zijn de bedenksters van het pieterpad. Hoe mooi is dat! Het bos is steeds groener aan het worden en deze groene zee van bladeren is overal aanwezig. Ik let vooral op de bladeren en het lichtval. Kijk ik omhoog zie ik de nerven en details door het licht. Van de zijkant zien ze er juist donkerder uit, vaster en zie je de glans van het licht. Na een uurtje wandelen moet ik mezelf aanzetten om even te gaan zitten en eventjes wat te eten en te drinken. Ik wandel meestal in zo goed als een stuk door, maar ik wil langer kunnen wandelen dus heeft mijn lichaam ook wat rust nodig. Het is vrij benauwd en warm. Vooral in het bos. Spoedig vervolg ik mijn pad. Ik loop langs een gedenksteen, op de kapellebult. Hier stond de Lindese kapel. Nu een steen met een tekst (zie de foto's). Ik loop door mooie stukken bos. Ondertussen kom ik een man tegen die een week geleden in pieterburen is gestart. We maken een praatje. Zijn camping is dichtbij en we nemen afscheid. Misschien komen we elkaar nog wel tegen. Misschien ook niet. De laatste 2,8 km voor Zelhem lijken eeuwig te duren. Ik neem me voor om in Zelhem om een salade te halen. De terrasjes zien er heel uitnodigend uit. Ik ga overstag, mede omdat ik ook echt heel nodig moet plassen. Ik trakteer mezelf op een radlertje en een soepje om daarna mijn weg weer te vervolgen. Eenmaal aangekomen bij camping " de Slangenburg " maak ik kennis met een vriendelijke man, de eigenaar. Hij is spraakzaam en heeft een kleine camping. Speciaal op die camping staat een caravan, een kleintje, voor pieterpadders (of andere wandelaars en fietsers). Je kunt deze een nachtje huren. Daar maak ik heel graag gebruik van. Toch wel een beetje jeugdsentiment, dat kamperen in een caravan. Tussendoor komt er nog een man met hond langs lopen, ook hier weer een praatje mee gemaakt. Iedereen is het erover eens. Pieterpad is een mooi pad. Een warme douche, een lekkere salade en een blikje fris en mijn avond is goed. Mijn oude vriend, blaar op mijn rechtervoet, is ook weer aanwezig. Net als de vorige ronde met bepakking. Morgen weer een nieuwe dag. Op naar mijn overnachting in Duitsland. Etappe Zelhem Braamt en een deel Braamt Millingen aan de rijn. Nu eerst nog een boekje lezen en dan op naar dromenland.
Weltrusten Pieterpadders...
Abonneren op:
Posts (Atom)